Een verjaardagswens voor de PvdA

Loon op Zand, 9 februari 2016

Geachte heren Wim Kok, Ad Melkert, Wouter Bos, Job Cohen en Diederik Samsom,

Vandaag kreeg ik een door u ondertekende brief. Natuurlijk naar aanleiding van de 70ste verjaardag van onze partij. Gefeliciteerd met deze respectabele leeftijd. Ja, ook mijn partij sinds 1972 en nog steeds binnenboord.

Toch wil ik niet omzien naar alle onderwerpen waar de partij aan heeft bijgedragen. Veel mooie herinneringen en zaken die bereikt zijn, maar ook zaken die je het liefst wil vergeten.

De partij is op 9 februari 1946 ontstaan uit een fusie van de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij, De Vrijzinnige Democratische Bond (VDB) en de Christelijk-Democratische  Unie (CDU). Ik zie uit naar een vergelijkbare dag waarin echte samenwerking tot stand komt met alle progressieve bewegingen die ons land rijk is.

Ik wil graag vooruitkijken naar een toekomst waar ik in wil en kan geloven.

Een toekomst waar op een zekere dag een beweging tot stand komt met plaats voor progressieve medelanders uit alle windhoeken en ieder met hun eigen beginselen en idealen.

Een progressieve beweging met

  • medelanders die gemeen hebben dat zij zich keihard inzetten voor het voortbestaan van deze planeet en oog hebben voor de verloedering van natuur en milieu;
  • medelanders die onverschilligheid, uitsluiting en hebzucht tegen gaan en opkomen voor gelijke rechten voor iedereen;
  • medelanders die in staat zijn om met elkaar samen te werken om progressieve doelen te bereiken en voorrang geven aan menselijke waardigheid in plaats van voorkeur te geven aan economische belangen.
  • medelanders die bereid zijn om verantwoordelijkheid te dragen voor hun leefomgeving en zich daar voor inzetten.

De Partij van de Arbeid is belangrijk voor deze progressieve beweging. Zij kan van deze beweging deel uit maken. Een beweging met plaats voor iedereen die de doelstellingen van deze beweging deelt en deze gezamenlijk wil realiseren.

Deze verjaardag is een prima dag om in de nabije toekomst hard mee te werken aan het bij elkaar trommelen van alle progressieve krachten in dit land. Niet door de eigen idealen en beginselen van de partij voorop te stellen maar door samenwerking te realiseren met alle progressieve krachten met idealen waar het hele land maximaal profijt van kan hebben.

Samen kunnen we dan bouwen aan een samenleving waarin we vooruitgang mogelijk maken voor iedereen, en ons verzetten tegen hebzucht en verrijking. Aan een samenleving waarin we voor elkaar opkomen, als ongelijkheid, discriminatie en uitsluiting op de loer liggen. Die samenleving komt niet vanzelf maar kan met een progressieve beweging dichter bij komen. Een toekomst om in te geloven?

Fijne verjaardag verder.

Met hartelijke groet,

Peter Flohr

Zijn bekentenis kantelde het beeld van Indië

Goed artikel over de kanteling van het beeld over de koloniale oorlog in Indonesië, periode 1945-1950. Indië-veteraan Joop Hueting die op 17 januari 1967 bij “Achter het Nieuws” als één van de eersten openlijk sprak over de oorlogsmisdaden begaan door Nederlandse militairen tijdens de politionele acties in Nederlands-Indië. Een schokgolf die nu nog steeds na trilt bij grote groepen mensen in de hedendaagse samenleving.
“In juni van dit jaar verschijnt bij Uitgeverij Boom de 900 bladzijden tellende studie van historicus Limpach onder de titel De brandende kampongs van generaal Spoor, waarin de auteur afrekent met het idee dat de oorlog in Indonesië een „schone” oorlog was, zoals het gewenste beeld graag wil.”
Waarheidsvinding en geschiedschrijving: zo belangrijk voor ons nageslacht. Opdat we niet vergeten.

Java Post

Door zijn verhaal te vertellen op tv, in 1969, kantelde het beeld over de Nederlandse politionele acties in Indonesië. Joop Hueting blikt terug. „Mijn vrouw werd diezelfde avond opgebeld door veteranen dat ze met machinegeweren aan de overzijde van de straat lagen”.

Joop Hueting Joop Hueting in de jaren ’60

Door Kester Freriks

Er komt een twinkeling in zijn ogen: Indië-veteraan Joop Hueting (Den Haag, 1927) kijkt „tevreden en gerustgesteld terug” op wat hij heeft bereikt met zijn televisieoptreden van ruim een halve eeuw geleden. Hij was een van de aller eersten die openlijk sprak over de oorlogsmisdaden begaan door Nederlandse militairen tijdens de politionele acties in Nederlands-Indië. Hij deed dat in het programma Achter het Nieuws, van de VARA. Vrijdagavond 17 januari 1969. „Mijn bekentenis veroorzaakte een ontploffing.”  

View original post 1.600 woorden meer

Een staaltje framing: Kaatsheuvel

Met verbazing heb ik in de Volkskrant van 30 dec. een artikel(van Olaf Tempelman) gelezen over de noodopvang voor vluchtelingen in Kaatsheuvel. Een artikel op pagina 3 met de kop: “In Droomgaard huist het onheil”. Een kop over de volle breedte van de pagina met boven deze kop een grote foto van recreatiepark Droomgaard en schoolgaande jeugd die er langs fietst. Als subkop wordt in de krantversie vermeldt:VK_subkop_949x69
Waarom verbaasd?
De kop boven het artikel suggereert “onheil”. Onheil wat te maken heeft met “vluchtelingen”. Daarom moeten de kinderen uit het speciaal onderwijs begeleid worden door “beveiligers”. Dit om tegemoet te komen aan de onrust bij ouders. Een volgende alinea meldt dat de vluchtelingen er nog niet zijn, dus dat er niemand is om de kinderen “tegen te beschermen”. Eén ouder uit z’n ongerustheid door te suggereren dat de mobieltjes van zijn kinderen wel eens gejat zouden kunnen worden, “want je weet maar nooit. Die vluchtelingen komen met niets hier.

De directrice van de betreffende school laat een tegengeluid horen: “Het probleem zit niet in de komst van de vluchtelingen op zichzelf als wel in de extra drukte op de route. Haar leerlingen moeten het hebben van vaste routines en structuren en liefst ook een prikkelarme omgeving”. Haar reactie wordt ter benadrukking in een apart kader geplaatst.
De rest van het artikel gaat over op de boosheid van andere inwoners van Kaatsheuvel.

Bovenstaande geeft een perfect voorbeeld van framing: de boodschap voorzien van een door de journalist/krant gewenste toon. Op die manier wordt het onderwerp in de schijnwerpers gezet en wordt een mening in een bepaalde richting geduwd. In het artikel overheersen de kernwoorden: onheil-vluchtelingen-beveiligers-kinderen-ongeruste ouders. Framing is in dit geval iets suggereren wat kennelijk voor lezers aantrekkelijk is.

Dat de gemeente een handreiking geeft aan ouders om hun zorgen weg te nemen valt weg en wordt vervangen door de interpretaties van de journalist.

Jammer dat deze manier van framing uiteindelijk ten koste gaat van de vluchtelingen (“zie je nu wel, het staat in de krant”) maar ook de goede bedoelingen van de gemeente overschaduwd. Mag er misschien wat meer plaats ingeruimd worden voor nuance bij de Volkskrant?

Van denken worden we moe, dus oordelen we maar wat #Kaatsheuvel

Laten we 2016 vooral het jaar van de nuances maken! Hieronder een voorbeeld daarvan. Mooi!

Bron: Van denken worden we moe, dus oordelen we maar wat #Kaatsheuvel

Censuur in Nederland: kritische film kostte de Nederlandse cineast Joris Ivens zijn paspoort.

Een belangrijk stukje geschiedenis om weer niet te vergeten daar lessen uit te blijven trekken.

Gerard de Boer

Nadat de Nederlandse cineast Joris Ivens in 1945 een film had gemaakt over de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd kreeg hij grote problemen met de Nederlandse regering, geleid door Willem Drees (PVDA). Niet alleen werd de vertoning van de film In Nederland verboden, maar werd Ivens ook nog eens tot persona non grata verklaard. Want toen Ivens in 1947 in het buitenland vertoefde en hij bij de Nederlandse ambassade zijn paspoort ging verlengen nam de man achter de balie het paspoort mee naar achteren om even later te melden: “Het spijt me verschrikkelijk, ik mag u uw paspoort niet teruggeven, we hebben orders uit Den Haag gekregen”. “Maar ik ben toch Nederlander. Ik heb recht op een paspoort”, protesteerde Ivens. “Meneer Ivens, volgens onze grondwet is een paspoort geen recht, maar een gunst die het ministerie van Buitenlandse Zaken u al dan niet bewijst”, kreeg Ivens ten antwoord (informatie van Joris Ivens, september…

View original post 198 woorden meer

Waarom wij zo weinig van de oorlog in Indonesië afweten

Java Post

De grootvader van Ronald Nijboer diende tussen 1946 en 1948 in Nederlands-Indië en tekende zijn belevenissen op in een dagboek. Bijna zeventig jaar na de onafhankelijkheid van Indonesië bezoekt Ronald dezelfde plekken als zijn opa. Waarom weten we zo weinig van die tijd?

Door Ronald Nijboer

Op 17 augustus 1945, zeventig jaar geleden, roept Soekarno de Indonesische onafhankelijkheid uit. De Nederlandse overheid erkent de onafhankelijkheid niet en stuurt 200.000 soldaten om de orde in de kolonie te herstellen. Vol goede moed reizen oorlogsvrijwilligers en dienstplichtige militairen naar Indië om de bevolking te bevrijden van de terreur.

De werkelijkheid blijkt anders. Ze worden niet onthaald als helden, maar belanden in een complexe, vuile oorlog. Als de soldaten verslagen uit Indië terugkeren gaan ze over op een massaal stilzwijgen. Wat ze hebben meegemaakt, is vaak te heftig om te vertellen en de achtergebleven familie en vrienden kunnen zich maar moeilijk een voorstelling…

View original post 1.482 woorden meer

#Ik herdenk 15 augustus

Dit jaar is het 70 jaar geleden dat Japan op 15 augustus capituleerde in Zuidoost-Azië. Deze dag betekende het daadwerkelijke einde van de Tweede Wereldoorlog.
Ik herdenk deze dag omdat dit het begin van de bevrijding betekende voor mijn vader, die enkele jaren als krijgsgevangene te werk was gesteld in een kolenmijn (Fukuoka 9b) in Japan.
Ik citeer mijn vader die in zijn dagboek op 20 augustus 1945 het volgende schreef:

stukje_dagboek_Pa_20aug45“15-16 augustus, twee data die door menigeen, of liever door de geheele wereld, niet licht vergeten zullen worden, vanwege de emotionele gebeurtenissen die zich  toen hebben voorgedaan. Als afsluiting van een tijdperk van oorlog met al die ellende en ’t einde dus van ’t leven als krijgsgevangene zullen beide data door ons krijgsgevangene voor ons gehele verdere leven in ons geheugen gegrift blijven.
De lang, en met steeds stijgende ongeduld, verwachte tijding werd eindelijk vernomen en ons allen droom verwezenlijkt. Heel rustig werd de eerste stoot ontvangen. Men durfde het blijkbaar nog niet aannemen, geloofde het niet, ‘es ist zu schön, um wahr zu sein!’. Menige keeren zijn we immers bedrogen uitgekomen en zou ’t ditmaal werkelijkheid zijn? De kat uit de boom kijken en afwachten.
Vroeger als anders  werd ’t werk in de mijn op 15 Aug. beëindigd. Tegen 4 uur werd ’t bijltje er bij neergelegd. Omdat er geen kool meer te schrapen viel en springstof in beperkte mate, dat natuurlijk reeds verbruikt was, aanwezig was. En dus gingen we om 4u. naar boven en niemand vermoedde toen dat we toen mijn 8 van binnen voor ’t laatst hebben gezien.”

Eindelijk, na enkele jaren krijgsgevangenschap was er licht aan het einde van een lange donkere tunnel.
Dit moment, deze dag, wil ik vanwege mijn vader en zijn jarenlange ontberingen graag herdenken met de hoop dat de zinloosheid van een oorlog voortdurend de aandacht krijgt die het verdient.
Tegelijkertijd herdenk ik speciaal alle nabije familieleden die de oorlog niet hebben overleefd.
Ik sta stil bij allen die juist als gevolg van deze oorlog nu nog steeds traumatische ervaringen beleven. Ik hoop voor hen dat ook zij het einde van de tunnel in zicht krijgen.

melati_227x222

Melati, de Indische Jasmijn

zie ook: http://www.indieherdenking.nl/

 

Huiswaarts

zo mooi

Kunst-stukjes

  • Tomorrow’s such a long time, Bob Dylan, vertaald door Ernst Jansz

als vandaag niet een eindeloze weg was
en vannacht een zee van maneschijn
als morgen niet eindeloos ver weg was
zou de eenzaamheid wellicht te dragen zijn

en alleen maar als mijn lief op mij zou wachten
en ik weer zacht haar hart kon horen slaan
zoals zij naast mij neerlag in de nachten
alleen dan zou ik huiswaarts gaan

een vreemd gezicht weerspiegelt in het water
waar een vreemde stem geen woord spreekt van verdriet herken ik evenmin de echo van mijn voetstap
en herinner mij de klank van mijn naam niet

en alleen maar als mijn lief op mij zou wachten
en ik weer zacht haar hart kon horen slaan
zoals zij naast mij neerlag in de nachten
alleen dan zou ik huiswaarts gaan

er is schoonheid in het zilverstromend water
in de gouden stralen van de…

View original post 86 woorden meer

‘De vlag gaat neer in Indië. Wilt gij dit?’

Java Post

Herstel van het  koloniale gezag  in Indië, nodig  om de  wederopbouw  te betalen,  liep  uit op oorlog en  het doorsnijden  van alle  banden. Over  het einde van  Indië.

Door Kester Freriks

De vlag gaat neer De vlag gaat neer

Museum Bronbeek in  Arnhem, gevestigd in  het Koninklijk Tehuis  voor Oud-Militairen,  laat een gedurfde tentoonstelling zien. Oorlog!  met als ondertitel ‘Van Indië tot Indonesië 1945-1950’. Het onderwerp van de gewelddadige dekolonisatiestrijd die Nederland in de Oost voerde om Nederlands-Indië te behouden, is nog steeds uiterst delicaat en beheerste de naoorlogse jaren.   Oorlog mochten de Politionele Acties destijds niet heten, want het brengen van rust  en orde was geen oorlog, maar pacificatie.  Deze versluierende term moest verhullen  dat het daadwerkelijk om militair optreden ging. Dat het museum de acties ‘oorlog’  noemt, is niets minder dan een kanteling in de geschiedenis. Directeur Pauljac  Verhoeven, samensteller van Oorlog!, zegt  hierover: „Als museum is het niet onze  taak…

View original post 802 woorden meer

15 augustus herdenking Den Haag

Belangrijk!

Indisch4ever

indischmonumentdenhaag_nelly2

Persbericht van de Stichting Herdenking 15 Augustus 1945:
Zijne Majesteit de Koning aanwezig op 15 augustus bij 70 jaar herdenking einde van de Tweede Wereldoorlog bij het Indisch Monument in Den Haag.
Op 15 augustus is het dit jaar zeventig jaar geleden dat er een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog in Zuidoost-Azië en daarmee voor het hele Koninkrijk der Nederlanden. Ons land herdenkt jaarlijks officieel op deze dag alle slachtoffers van de oorlog met Japan bij het Indisch Monument in Den Haag. Herdacht worden de militairen, de krijgsgevangenen, de mannen, vrouwen en kinderen in en buiten de kampen en de vele slachtoffers onder de Indonesische bevolking.
De NOS zendt 15 augustus de herdenking live uit op Nederland 1. De herdenking vindt vanaf 12.00 uur plaats bij het Indisch Monument aan de Professor B.M. Teldersweg te Den Haag. De gebruikelijke randprogrammering vindt dit jaar plaats in de namiddag in…

View original post 609 woorden meer

%d bloggers op de volgende wijze: